تدریس عشق

مــــا در ره عشـــق تـو اسیــران بلاییــم

کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم

بر ما نظری کن که در این شهـر غریبیــم

بر ما کرمی کن که در این شهر گداییــم

زهـدی نه که در کنج منـاجـات نشینیــم

وجــــدی نـه کــه در گــرد خرابات برآییم

نه اهل صلاحیـم و نه مستــان خرابیــم

اینجــا نه و آنجــا نـه کـه گوییم کجاییــم

حلاج وشـــانیــم که از دار نتـــرسیـــــم

مجنــون صفتانیــم که در عشـق خداییم

ترسیــــدن مـــا هــم چو از بیم بلا بـــود

اکنون ز چه ترسیــم که در عین بلاییـــم

مارابه تو سریست که کس محرم آن نیست

گـر سـر برود سـر تو با کس نگشــاییــم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

بردار ز رخ پرده که مشتــــــاق لقــاییـــم

دریاب دل شمـــــــس خدا مفتخـــر تبریز

رحم آر که ما سوخته‌ی داغ خداییــــــــم

مولانا