تدریس عشق

صوفی نشود صافی تا درنکشد جامــی

گــر پیر منــاجـاتست ور رند خــرابـــاتــی

هرکس قلمی رفتست بروی بسرانجامی

فـــردا که خــلایق را دیوان جـــزا باشــــد

هر کس عملی دارد من گوش به انعامی

ای بلبل اگـــر نالــی من با تو هــم آوازم

تو عشق گلی داری من عشق گل اندامی

سروی به لب جویی گویند چه خوش باشد

آنان که ندیدستند سروی به لب بامــی

روزی تن مــــن بینی قربان ســر کویش

وین عیــد نمــی‌باشد الا به هـــر ایامی

ای در دل ریش من مهرت چو روان در تن

 آخــر ز دعاگــــویی یاد آر به دشنامــــی

باشد که تو خود روزی از ما خبری پرسی

ور نه که برد هیهات از ما به تو پیغامی

گر چـــه شب مشتاقان تاریک بــود امـا

نومیـــد نبــاید بود از روشنـــی بامـــی

سعــــدی به لب دریا دردانه کجــا یابـی

در کام نهنگــان رو گر می‌طلبی کامـی

شیخ اجل