صنما جفا رها كن كرم اين روا ندارد 

بنگر به سوي دردي كه ز كس دوا ندارد

ز فلك فتاد طشتم به محيط غرقه گشتم

به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد

ز صبا همي رسيدم خبري كه مي پزيدم 

 ز غمت كنون دل من خبر از صبا ندارد

برخان چون زر من ببر چو سيم خامت

به زر او ربوده شد كه چو تو دلربا ندارد

هله ساقيا سبكتر ز درون ببند آن در

تو بگو بهر كي آيد كه سر شما ندارد

همه عمر اينچنين دم نبدست شاد و خرم 

به حق وفاي ياري كه دلش وفا ندارد

به ازين چه شادماني كه تو جاني و جهاني

چه غمست عاشقان را كه جهان بقا ندارد

برويم مست امشب به وثاق آن شكرلب

چه ز جامه كن گريزد چو كسي قبا ندارد

به چه رو ز وصل دلبر همه خاك مي شود زر

اگر آن جمال و منظر فر كيميا ندارد

به چه چشمهاي كودن شود از نگار روشن 

 اگر آن غبار كويش سر توتيا ندارد

هله من خموش كردم برسان دعا و خدمت

چه كند كسي كه در كف به جز از دعا ندارد

مولانا