حیلت رهــا کـن عاشقــا دیوانـــه شو دیوانه شـــو

و انـــــدر دل آتش درآ پروانـــه شــــو پروانـــه شــو

هــم خویش را بیگانــــه کن هم خانـه را ویرانه کن

وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هــم خانــه شو

رو سینه راچون سینه ها هفت آب شـو از کینه ها

وآنگــــه شراب عشــــق را پیمانه شو پیمـانه شـو

باید که جملـــــه جان شــــوی تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو

آن گــوشــوار شاهـــدان هم صحبت عارض شــده

آن گــوش و عارض بایــدت دردانه شــو دردانه شو

چـــون جان تو شــد در هــوا ز افسانــه شیرین ما

فانی شو وچون عاشقان افسانه شو افسانه شو

تو لیلــه القبـــری بــرو تا لیلـــه القــــدری شـــوی

چـــون قــدر مر ارواح را کاشانـــه شو کاشانه شو

اندیشــــه ات جایـــی رود وآنگــه تو را آن جا کشد

ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شـو

قفلــی بود میل و هــوا بنهـــــاده بر دل های مـــا

مفتـــاح شــــو مفتـــاح را دندانه شــو دندانه شـو

بنــــواخت نــور مصطفــــی آن استـــن حنانــــه را

کمتــــر ز چوبـــی نیستـــی حنانه شو حنانه شو

گویـــد سلیمـــان مر تـو را بشنــو لســان الطیـر را

دامـــی و مــرغ از تو رمــد رو لانه شـو رو لانه شو

گر چهــــره بنمــــاید صنــم پر شـو از او چون آینـه

ور زلف بگشـــاید صنــم رو شانه شو رو شانه شو

تاکی دوشاخه چون رخی تاکی چوبیذق کم تکی

تا کــی چو فرزین کــژ روی فـرزانه شو فرزانه شو

شکـــرانه دادی عشــق را از تحفــه ها و مـال ها

هــل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شــو

یک مدتـــی ارکان بــدی یک مدتــــی حیــوان بدی

یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

ای ناطقـــه بر بام و در تا کـــــی روی در خانــه پـر

نطق زبان را ترک کن بی چـانه شو بی چـانه شو

مولانا