مـن بیخود و تـو بیخود ما را که برد خانـه

من چند تو راگفتـم کم خوردوسه پیمانه

در شهر یکی کس راهشیار نمی بینــم

هــر یک بتــر از دیگـر شوریــده و دیوانــه

جــانــا به خرابات آ تا لــذت جان بینــــی

جانراچه خوشی باشدبی صحبت جانانه‏

ای لولی بربط زن تو مست تری یا مــــن‏

ای پیش چوتومستی افسون من افسانه‏

گفتم زکجایی توتسخرزدو گفت ای جان‏

نیتمیــم ز ترکستتتان نیتتمیتم ز فرغانه‏

نیـــمیــم ز آب و گل نیـمیـم ز جان و دل‏

نیــمیــم لب دریــا نیمــی همــه دردانه‏

سرمست چنان خوبی کی کم بودازچوبی

برخاست فغاــن آخـــر از استن حنــــانه‏

شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی

اکنون که درافکندی صد فتنــه ی فتــانه‏

 مولانا