در نظــر بازی مـــا بیخبــــران حیــراننــد

من چنینم که نمــودم دگر ایشان دانند

عـــاقلان نقطــــه پرگـــار وجـــودند ولی

عشق داند که در این دایره سرگردانند

وصف رخساره خورشید زخفاش مپرس

کـه در این آینه صاحب نظـــران حیرانند

گــر شوند آگه از اندیشــه ما مغچـــگان

بعد از این خرقه صوفی به گرو نستانند

لاف عشق و گله از یار زهی لاف خلاف

عشقبـــازان چنین مستحــق هجراننـد

جلــــوه گاه رخ او دیده من تنهــا نیست

ماه و خورشید همیــن آینـــه میگردانند

مگـــرم شیــوه چشــم تو بیامـــوزد کار

ورنه مستوری وهستی همه کس نتوانند

زاهــد ار رنــدی حافظ نکند فهم چه باک

دیــو بگریزد از آن قـــوم که قرآن خوانند