برو اي گــــداي مسكيـــن
ســـــرآن نــــدارد امشب كه بـــرآيـــد آفتــــابـي
چــــه خيــــالهــا گــــذر كــرد و گـذر نكرد خوابي
بـــه چـــه دير ماندي اي صبح كه جان من بر آمد
بــــزه كـــردي و نكـــردنـــد مــــوذنــان صـــــوابي
نفس خــــــروس بگــــرفت كـــه نوبتــي بخــواند
همـــه بلبـــلان بمــــردند و نمـــــاند جـــز غرابي
نفحـــــات صبــــح دانــي ز چه روي دوست دارم
كـــــه بــــه روي دوست مــاند كه برافكند نقابي
ســــرم از خـــداي خــواهد كه به پايش اندر افتد
كــــه در آب مـــرده بهتـــر كــــه در آرزوي آبــــي
دل مـــــن نــــه مـــرد آنست كه با غمش بر آيد
مگســـــــي كجـــــا تـــواند كـه بيفكنــد عقابي
نــــه چنــــان گنــاهكـارم كه به دشمنم سپاري
تـــو بـــه دست خويش فرماي اگرم كني عذابي
دل همچوسنگت اي دوست به آب چشم سعدي
عجبست اگـــــر نگـــــردد كـــه بگــــردد آسيابي
برو اي گــــداي مسكيـــن و دري دگـر طلب كن
كـــــه هـــزار بـــار گفتــــي و نيـــامــدت جوابي
شیخ اجل
بنام الله