اي جـهــان آفـــرين ثــنــا گويت           وي دو عـــالـــم معطـر ازبويـت

ساكـنــان ســرادق مــلـكـــوت            هــمــه قــربــان يك سر مويت

گل زخــونــيــن دلان رخــسارت            لالـه ازهــــنــدوان  گيســويــت

لالـه در بـــاغ داغـــدار رخــــت             ســرو مــايـــل به قـّد دلجـويت

سرمه مفتون چـشم،ما زاغت             نـافـه دلـريــش خـال هـنـدويت

عارضت(والضحی)،خطت(واليل)           (قل هــو اللهر) حـــرز بــازويــت

قــاب قـوسيـن را نـمــي دانــم            جــز كــمــــان هــــردو ابــرويت

نـسخـة كائنـات هرچه دراوست           شــرح رمزي زمـصحــف رويــت

عـرش كمتـربـهاي مشت گلي             كــه برو آرمــيــده پــهــلـويــت

روز و شــب جـبـرئـيـل در پرواز             بــي سرو پـا همي رود سويت

روضه خـوانـي كـنـم بـروضـة تو            هــمــچو درويــش برسر كويت

بازگـــویم غم اســـارت خویش             بــــه زبان فصیـــــح لاهــــویت

                         كـز ســرا پــردة مـقـــدس ذات

                         بـر ســراپــاي انــورت صلـــوات

ای منـادا به کاف وهـا ویا وعین            وی منـادی (أنا النَِّبـی بُحُـنَین)

به مقــامی در آمــدی که دراو              نه (متی) را مجال بود نه(این)

قــاب قوسیــن کان او ادنــــی              بیــن مولی الـورا وب یــن البین

قسمت میدهم به جان حسن             به سرمرتضی به خون حسین

روز وا امتــی را کـه پیشـــروی             بـه امیـــــد شفـــاعت ثقلیــن

بنــواز ومــــرانـــم از لب حوض              ترکـــن ازآب کــوثـرم شفتیــن

ای به کــویت سعـــادت ابـدی              وی ز رویت شـــرافت حرمیــن

کــن درآن روز یا رســــــول الله             نظری سوی من بگوشه عین

مـــا ز امر تـو غـافل و تو به مـا             مشــفق و مهربانتـــر از ابــوین

درمــزار این درود مــــی خوانم             باز پرسنـــــد از توام ملکیـــــن

                         کزســــــــــراپرده مقــدس ذات

                         بـر ســـــــرا پای انـورت صلوات

خــواجــه ی انبیـا و ختم رسل            هـادی خلــق و پیشوای سبل

ای همه ممکنات جسم وتوجان           وی همــه کائنـات خار و تو گل

محـــرم کردگار و مبهـط وحــی            مهتـــــر اصفیـــا و مظهــــر کل

(لـــم تلــد مثلـک النســا فتی             لــم یجــد شبهک الزمان رحل)

صفت شــــــانئـک هــــوالابتــر             لقب بـــاغضت ز نیــم و عتــــل

در قیــــامت چــو ذوالجـلال تورا            می دهــد رخصت شفاعت کل

آیــد از بــارگــاه قـــدس خــــدا            (لک مـــشئت یــا نبـــی فقـل)

فکر من کن که کرده ام تسبیح            در خـــرابات رهــن شاهد و مل

تامرا چون تویی شفیع چه باک            ز آتش دوزخ و ســلاســل وغل

فیـــل محمـــودم ونمی ترسم             از دم کــــرنــــا و بــانگ دهـــل

بــه هــوای تو مست و بی پروا            نعت گـــویـان خر امن از سر پل

                         کـز ســــراپـــرده مقــدس ذات

                         بــر ســـراپـــای انـورت صلوات

شیخ رضا طالبانی