روزها فكر من اين است وهمه شب سخنم

كـــه چـــرا غـــافل از احــوال دل خـويشتنم

از كجــــــا آمـــده ام، آمــــدنم بهر چـه بــود

بـــه كجـــا مـــي روم آخـــر، ‌ننمايـي وطنم

مانده ام سخت عجب كزچه سبب ساخت مرا

يـــا چـــه بودست مــراد وي از اين ساختنم

نه به خود آمدم اين جا كه به خــود باز روم

آن كــــه آورد مـــرا بــــاز بــرد در وطنـــــم

مــــرغ بــــاغ ملكــــوتم نيـــم از عالم خاك

چنـــــد روزي قفســــي ساخته اند از بدنم

اي خوش آن روز كه پرواز كنم تا بر دوست

به هــــــواي ســـــر كويش پر و بالـي بزنم

مولانا