معـرفت نيست در اين معرفت ‌آموختگان        اي خوشــا دولتِ ديــدارِ دل ‌افـروختگـان

دلــم از صحبتِ اين چرب‌ زبـانـان بگرفت      بعداز اين دستِ من و دامنِ لب‌دوختگان

عــاقبت بـر سـر بـازار فـــريبم بفــروخت      نــاجـوانمــردي‌ِ ايـن عـاقبت‌ انــدوختگان

شرمشان بادزهنگامه رسوايــي‌ِ خويش      اين متاعِ شرف از وسوسـه بفروختـگان

يادديرينه چنان خاطرم از كينه بسـوخت       كــه بناليــد بـه حالـم دلِ كين ‌تـوختگان

خوش بخنديد،رفيقان!كه دراين صبحِ مراد      كهنه شد قصة ما تا به سحر سوختگان

فريدون تولل‍ّي