من آن شمعم که هرشب تاسحـرگاه

بنـالم نالـــه ای،جانســوز و جانکـــــاه

 بـــــر آرم از دل تنگــــــــــم فغـــــانــــی

بنــــــــــــالــــم بــا زبــان بــی زبانــی

هرآن یاری که دور از یار خویش است 

چو نی می نالدوغمخوارخویش است

ندارد جـــــــز ز ســــوز دل نشــانـــی

ندارد جـــــز نشــــان بـــی  نشـانـی

همــــی ســــوزد ز بیـــداد  جـدایـی

نــه یــار و همـــدمــی نــه آشنـایـی

وجودش جمله اشک وآه وسوزاست

ز وی آگـــه شــوندآندم که روز است

کســـی آگـــه ز راز سوز وی نیست

پریشـــان پریشـــانـــی وی کیست ؟

بـــه ظلـــمت قصــه ای از نـــور دارد

دلـــی تنگ و ســــری پرشـــور دارد

اگرچه آه وسوزش بـــی ثمر نیست

ولــــی تــا روز آیــــد او دگــر نیست

من آن شمعم به پیش شمس رویت

همی مــــی سوزم و آیم به سویت

که شب از روز و روز از شب ندانــم

بـه یــادت داغ بر دل می نشــانـــم

بیـــایــی بـــی گمـــان امـــا زمـانـی

کزین مسکیـــن نمـی یابی نشـانی