تدریس عشق

تا شــد گلــم ســـرشتـه به آب وفای دوست

بــر دل خــریـــدم آنچــه بـود ابتــــلای دوست

چـــون در ازل نگــار مــن از عشــق زد صــلا

صدبار گفتــم از دل و از جــان بـــلای دوست

آن دم کــه مــردمــان همــــه آزاد بــوده انـد

من مبتــلا شــدم بــه کمنــــد ولای دوست

خلق از بلا شــوند گــریــزان و مـن ز شــوق

با قصـــد جـان خــرید نمـــایم بــلای دوست

گـــر کشتنـــم ثـــواب شمـــارد ز ابــــرویش

این جان من واین سرمن واینک رضای دوست

ترســـم فـــراق یـــار کشـــــد عاقبت مــرا

قسمت به غیر بعد من افتد جفای دوست

مــن خـــود یقیــن ز هجــر بمیرم ولی نشد

آخـــر نصیب دیــدن مهـــر و لقـــای دوست

کـــی می توان برید دل از مهر و عشق یار

او مبتــــلا به دل شده دل مبتـــلای دوست

صــد ســـال بعــد مردن لیلـــی همـی دمد

از خــــاک تربتش گلــی اندر هـــوای دوست