دل مــي رود زدستـــم، صاحبــدلان خـدا را

دردا كه راز پنهــــان، خواهـــد شــد آشكارا

كشتي شكستگانيم، اي باد شُرطه برخيز

باشـــد كـــه باز بينيــــم، ديــــدار آشنــا را

ده روز مِهر گردون، افسـانه است وافسـون

نيكــــي به جــاي يـاران، فرصت شمـار يارا

در حلقه گل ومُل، خوش خوانـد دوش بلبل

هـــات الصبـــوح هبـــوا، يا ايهـــا السكــارا

اي صــــــاحب كــــرامت، شكرانه ســلامت

روزی تفقــــدي كــن، درويش بــــي نــوا را

آسايش دو گيتي، تفسير اين دو حرف است

بـا دوستــــان مروت، بــا دشمنـــان مـــدارا

در كـــــوي نيكنــــامــي، مــا را گــذر ندادند

گـــر تـــو نمـــي پسنــدي، تغيير كن قضا را

آن تلخ وش كه صوفي، ام الخبائثش خواند

اشهـــــي لنــــا واخلــي، من قبلــه العــذارا

هنگام تنگدستي، در عيش كوش ومستـي

كاين كيميــــاي هستـــي، قارون كند گدا را

سركش مشو كه چون شمع، از غيرتت بسوزد

دلبر كه در كف او، مـــوم است سنگ خـــارا

آئينـــــه سكنــــدر، جــام جــم  است بنگــــر

تــــا بـــر تــو عـــرضـــه دارد، احــوال مُلك دارا

خــــوبان پــارســـي گــو، بخشنـدگان عمرند

ساقــــي بـــده بشــــارت، رندان پارســــا را

حافظ به خود نپوشيد، اين خرقه مي آلـــود

اي شيــــخ پاكــــدامــن، معـــذور دار مــــا را

حافظ