يكـــي را تب آمــد زصــاحبـــدلان       كسي گفت شكّر بخــواه از فلان

بگفت اي پســــر تلخي مردنــم       بــــــه از روي تـــرش بـــــــردنــــم

شكرعاقل ازدست آنكس نخورد        كه روي از تكبر بر او سركه كــرد

مـرو در پي هر چه دل خواهـدت        كـه تمكيـن تن نور جان كاهــدت

كنــد مـــرد را نفس اماره خـــوار        اگر هوشمنـــدي، عزيزش مــدار

اگر هـــر چه باشد مرادت خـوري       زدوران بســــي نامــــرادي بــري

تنور شكـــــم دم به دم تافتــــن        مصيبت بــــود روز نـــــايـــافتــــن

بـه تنگــــــي بريزاندت روي رنگ         چو وقت فراخي كني معده تنگ

كشـــــد مـرد پرخواره، بار شكم         و گــر درنيــــابـد، كشـــد بار غم

شكـــم بنده بسيار بيني خجل         شكم پيش من تنگ بهتر كه دل

شیخ اجل