تدریس عشق

                       بسم الله الرحمن الرحيم

يكي از اشعار عرفاني وبسيار زيباي پير دستگيرشيخ عبدالرحمن خالص مشهور  به غوث ثاني يكي از رهبران بزرگ طريقت قادريه طالباني  :

درمورد اين شعر لازم به گفتن است كه در تكيه هاي طالباني هنگامي كه تهليله به پايان مي رسد ودراويش ذكر وسماع را آغاز مي كنند، اين شعر مطلع تصانيف قوالان است كه ابتدا بدون دف وآهسته وسپس به همراه دف آن را مي خوانند.

من خيلي وقتها پيش از يك درويش صاحب دل كه امروز فوت كرده وخدا اورا قرين رحمت خود گرداند شنيدم كه روزي دراويش درتكيه كركوك به كار مشغول بودند . به سنگي بزرگ وسخت مي رسند كه هركارمي كنند نمي توانند آن را بشكنند واز سر راه بردارند. پس از اينكه عاجز مي شوند به حضور پير خالص مي روند وقضيه را مي گويند ايشان دفي به دست گرفته وبا صدايي رسا وآهنگين اين شعر را به همراه دف مي خوانند:

ما محرم سلطانيم، هَی هَی جَبَلی قُم قُم   ما صاحب ديوانيم، هي هي جبلي قم قم

درهمان لحظه سنگ تكه تكه مي شود وآن رااز سر راه برمي دارند.البته اين كرامت براي شيخ والامقامي همچون پير خالص شيخ عبدالرحمن چندان حائز اهميت نبوده واز ايشان كرامات زيادي نقل شده كه در اين مقال نمي گنجد.

                            ما محرم سلطانيم ، هَی هَی جَبَلی قُم قُم

                            ما صاحب ديوانيم ، هي هي جبلي قم قم

دريای طريقت را ، درُهای حقيقت را

ما گوهر غلطانيم ،  هي هي جبلي قم قم

در عالم جسمانی ، در زمره روحانی

ما مظهر جانانيم ،  هي هي جبلي قم قم

خورشيد حقيقت را ما مطلع انواريم

ما پرتو تابانيم ،  هي هي جبلي قم قم

از بحر قدم جوييم ، نه اوييم و هم اوييم

زين حادثه حيرانيم ،  هي هي جبلي قم قم

در ميکده کثرت ، خورديم مي وحدت

ما زمره مستانيم ،  هي هي جبلي قم قم

                 ما خالص ناسوتيم ، مست می لاهوتيم

مادر ای  سنگ  صبور  روزهای  بی  کسی

                            ای   چراغ    راه    تاریک     شب   دلواپسی

بودنت  را  در  کنارم  دوست  می دارم مرو

                            بر  مشامم   آید   از   جنت   هوای  اطلسی

با نگاهی  بر  رخت مه  را  توان  معنا  نمود

                            نور  حقی  عاقبت بر  حق  گمانم می رسی

ای  خدایم  از  خدا  دیگر چه خواهم جز ترا

                            روشن  از  آینه  و  عاری  ز  هر خار و خسی

دل به یادت هر سحر همچون پرستو پر زند

                            گر  چه  دور  از  آشیانی دوستت دارم  بسی

شمع روشن بخش محفل خوابگاه خاطرات

                            بر  ملائک  سروری   داری  خدا  را   نرگسی

ساقیا  خفاش را از شمس کی باشد خبر

                            گو ییا در حبس و محبوسی به دام بی کسی

شعر از : ساقی http://www.morgegafas.blogfa.com/

دلت را خـانهٔ مـا کن، مصفّـا کـــردنش بــا من

به ما درد دل افشا کن، مـداوا کردنش با من

اگر گـم کرده‌ای ای دل، کلید استجــابت را

بیا یک لحظه با ما باش، پیــدا کردنش با مـن

بیفشان قطره‌‎ی اشکی که من هستم خریدارش

بیاور قطره‌ای اخــلاص، دریـــا کردنش با من

اگر درها بـه ‌رویت بسته شـد دل برمکن بازآ

درِ این خانه دق‌البـاب کُـــن واکـردنش با من

به من گو حاجت خود را، اجـابت می‌کنم آنی

طلب ‎کن آنچه میخواهی،مهیّا کردنش با من

بیا قبل از وقـوع مرگ روشن کن حسابت را

بیاور نیک وبد را، جمـع و منها کردنش با من

چو خوردی روزی امروز ما راشکر نعمت کن

غم فردا مخور، تأمیــن فــردا کــردنش با من

به قـرآن آیهٔ رحمت فـراوان است ای انسان

بخوان این آیه را،تفسیر ومعنا کردنش با من

اگر عمری گنه کردی، مشو نومید از رحمت

 تو توبه نامه را بنویس، امضــا کردنش با من

«ژولیده نیشابوری»

تا مقصــد عشـــاق رهــی دور و دراز است

یک منزل از آن بادیـه‌ی عشـق٬ مجاز است

در عشــق اگر بادیه‌ای چنــد کنــی طــــی

بینی که درین ره چه نشیب وچه فرازاست

صد بوالعجبی هست همه لازمه ی عشق

از جملـــه یکی قصه ‌ی محمود و ایاز است

عشـــق است که ســر در قــــدم ناز نهاده

حسن است که می‌گرددوجویای نیاز است

این زاغ عجب چیست که کبک دری اش را

رنگینــــــی منقــــار٬ ز خــــون دل باز است

این مهره ‌ی مومی که دل ماست چـه تابد

با برق جنـــون ٬ کاتش یاقــــوت گداز است

«وحشی»توبرون مانده‌ای ازسعی کم خویش

ورنــه در مقصـــود به روی همه باز است!!!

وحشی بافقی

بگذشت مه روزه ، عيد آمد وعيد آمد
بگذشت شب هجران معشوق پديد آمد

آن صبح چو صادق شد عذراي تو وامق شد
معشوق توعاشق شد شيخ تو مريد آمد

شد جنگ ونظر آمد شد زهر و شکر آمد
شد سنگ وگهر آمد شد قفل و کليد آمد

جان ازتن آلوده هم پاک به پاکي رفت
هرچند چو خورشيدي برپاک و پليد آمد

ازلذت جام تو دل مانده به دام تو
جان نيز چو واقف شد او نيز دويد آمد

بس توبه شايسته برسنگ تو بشکسته
بس زاهد و بس عابد کو خرقه دريد آمد

باغ ازدي نامحرم سه ماه نمي زد دم
بر بوي بهارتو ازغيب رسيد آمد

***

عید بر همه ی عاشقان مبارک باد

***

مولانا

حال عالم سر بسر پرسیدم از فرزانه‌ای گفت:

یا خاکیست یا بادیست یا افسانه‌ای

گفتمش، آن کس که او اندر طلب پویان بود؟ گفت:

یا کوریست یا کریست یا دیوانه‌ای

گفتمش: احوال عمر ما چه باشد عمر چیست؟ گفت:

یا برقیست یا شمعیست یا پروانه‌ای

بر مثال قطره‌ی برفست در فصل تموز

هیچ عاقل در چنین جاگاه سازد خانه‌ای

یا مثال سیل خانست آب در فصل بهار

هیچ زیرک در چنین منزل فشاند دانه‌ای

فیلسوفی گفت: اندر جانب هندوستان

حکمتی دیدم نوشته بر در بت خانه‌ای

گفتم: آن حکمت چه حکمت بود؟ گفت: این حکمتست

آدمی را سنگ و شیشه چرخ چون دیوانه‌ای

نعمت دنیا و دنیا نزد حق بیگانه است

هیچ عاقل مهر ورزد با چنین بیگانه‌ای؟

 شیخ ابوسعید ابوالخیر

گر دل غم پرور ما ،غمگساری داشتی         

با بلا خوش بودی ودر غـم قراری داشتی

نام مجنـون در جهــان هرگز نبوده این چنیــن    

گر چنــان بودی کـه چــون من یادگاری داشتــی

 تو  طبیب  قلبهایی  ،  چکنم حکایت  دل           که به یک نظر بدانی همه حال و غایتِ دل

تو    چراغ   دینِ  مایی ،  تو سراج انبیائی           ز تو  برده روشنایی  به جهان ، ولایتِ دل

سگ ریزه خوار کویت ، چکند بدست خالی          که جفایی بس کشیده ، زغم غوایت دل

سروتن فدای راهت دل و جان نثار کویت             مددی   نما   گذر کن  به  سر  ولایت دل

تو   دوای   دردهائی تو صفای ظلمت دل            تو  حکیم جانی زانرو ، بَرَمَت شکایتِ دل

دلِ من چو صَعوه ماندست اسیر باز غفلت         تو   به   روح   پاک پیرت ، بنما حمایت دل

به حریمِ  قربِ شاهی زکرم  اشارتی کن             که زحد گذشته شاها ، زَمَن جنایت دل

تو که محرم خدائی ، دل جمله می ربائی           بتو می سپارم ای شه ، بخدا وِقایت دل

دلِ   غافل   « ذبیحی »  چکند اگر نگوید              بحضور شاهِ شاهان غم بی نهایت  دل

شعر  سید عثمان ذبیحی در مدح شیح عثمان سراج الدین الثانی